Showing posts with label ကဗ်ာ. Show all posts
Showing posts with label ကဗ်ာ. Show all posts

Monday, November 19, 2012

သတင္းစကား



ေထြေထြထူးထူးရယ္ေတာ့မဟုတ္ပါဘူး

ေဆာင္းအိပ္မက္အက်ိဳးအပ်က္ေတြ

မရိတ္သိမ္းျဖစ္ေသးဘူးဆိုတဲ့ အေၾကာင္းပါ စံပယ္ ။

ဗေလာင္ဆူေ၀ေနတဲ့ ရင္ေငြ႕နဲ႕

ေသြးေအးတယ္လို႕

အျမဲတမ္းအထင္ခံေနရတဲ့ ေကာင္

မိႈင္းညိဳ႕ရီေမွာင္သြားရတဲ့ ေဆာင္းမွာ

ပြဲေတာ္ေတြ ေဖြရွာရင္း

ဘယ္ႏွစ္ၾကိမ္ေျမာက္မွန္း မသိတာေတြ 


အသံတိတ္ ရြာ ရြာက် 

သည္လိုႏွင့္ ၊ သည္လိုႏွင့္.....

အရွက္တကြဲ  ေသြးပ်က္သြားခဲ့ရတာေတြ 

ေၾကကြဲရပံုမ်ား

ခုတ္ျဖတ္ခ်ခံရျပီးတဲ့အထိ

ကိုယ့္ကိုယ္ကို နတ္ေနကိုင္းလို႕ထင္ေနတုန္း


ငါတို႕ ငါ.တို႕ ငါ..တို႕ ငါ.........တို႕

ေအာ္သံဟာ


တျဖည္းျဖည္း တိမ္ေကာေပ်ာက္ကြယ္သြားခဲ့ရျပီေပါ့ 

ေန႕ေတြ ညေတြလည္း ညိဳ႕


လင္းေငြ႕ေ၀သီခ်င္စိတ္ကေလးကို


အလိုမတူဘဲ ေခါက္သိမ္းထားလိုက္ရျပီ ။ ခဲရာခဲဆစ္ ။


ကိုယ့္ရဲ႕ တီးတိုးသဖန္းပိုးထိုးေဖာ္ေလးေရ

ကိုယ္နဲ႕ေ၀းေ၀းမွာ


ေပ်ာ္ေနပါတယ္ သတင္းစကားမ်ားၾကားေတာ့


မခ်ိမဆန္႕နဲ႕ပဲ ေပ်ာ္ေနလိုက္ရျပန္ပါတယ္ဆိုတဲ့ အေၾကာင္း  ။ 





Thursday, November 15, 2012

ယေန႕ရာသီဥတုဟာ အရင္လိုပဲ ေ၀ေလေလ




အက္ရွ္ေလ!!!

ငါေတာ့မင့္လိုေလေနျပီ ။ သည္ရက္ပိုင္းအတြင္း ဘာမွမလုပ္ခ်င္ဘူး ။ ဆိုေတာ့ ဘာမွမလုပ္ျဖစ္ဘူး ။

ဆိုေပမယ့္ ငါစကားေတြအမ်ားၾကီးေျပာျဖစ္တယ္ ။

ဒီမိုကေရစီ ၊ ေရြးေကာက္ပြဲ ၊ ဆန္ရွင္ ၊ လူ႕အခြင့္အေရး ၊ လူတန္းေစ့ေနနိုင္ေရး ၊ သမၼတၾကီး ၊ NLD ၊

ၾကံ႕ဖြံ႕ ၊ စသျဖင့္ ဘာညာသာရကာေတြ ေရပက္မ၀င္ေအာင္ေျပာျဖစ္တယ္ ။

စိတ္ကူးေပါက္လာတာနဲ႕ ငါ့အေျခခံဥပေဒကို ငါကိုယ္တိုင္ေရးၾကည့္ဆြဲလိုက္တာ(စိတ္ကူးထဲမွာ)

ထင္သေလာက္ လွမလာဘူး ။ ကေမာက္ကမ ။

ငါကငါမဟုတ္တဲ့သူေတြနဲ႕အံမ၀င္ခဲ့ဘူး(ငါဆြဲတဲ့ငါ့အေျခခံဥပေဒထဲမွာ) ။

စိတ္ပ်က္စြာနဲ႕ပဲ အဲ့သည္စိတ္ကူးကို လံုးေခ်လႊင့္ပစ္ခဲ့တယ္ ။

ဒါဟာ ငါ့ရဲ႕ေအာင္ျမင္မႈေပါ့လို႕ ငါ၀တ္တစ္စလစ္ေၾကြးေၾကာ္မိတာ မင္းသိရင္ ရယ္မလား ။

မရယ္နဲ႕ အက္ရွ္ေလ !!!

မင္းလည္းငါ့လို ေရးဆြဲၾကည့္ေလ ။ မင္းတစ္ေယာက္တည္းေရးဆြဲမယ့္ မင့္အတြက္

မင့္ရဲ႕အေျခခံဥပေဒဟာလည္း မင္းမဟုတ္တဲ့ငါတို႕နဲ႕ ပနံသင့္လာမွာမဟုတ္ဘူး ။

အဲ့သည္အခါ မင္းလည္း မင့္ရဲ႕စိတ္ကူးကို လံုးေခ်လႊင့္ပစ္ႏိုင္ေအာင္ေလ့က်င့္ထားပါ ။

ဒါဟာ ငါ့ရဲ႕ေအာင္ျမင္မႈေပါ့လို႕ ၀တ္တစ္စလစ္ေၾကြးေၾကာ္ပါ ။ ငါ့လိုပဲ ။

ဟားဟားဟား ။

ရယ္ရတယ္မို႕လား အက္ရွ္ေလ ။

ငါတို႕ဟာ ရူးသြပ္မိုက္မဲလြန္းသူေတြပဲ ။

ငါတို႕ဟာ မ်က္စိတစ္ဆံုးရဲ႕ဟိုဘက္မွာ ဘာေတြရွိနိုင္လဲ ဆိုတာ

သိစရာမလိုေလာက္ေအာင္/မသိခ်င္ ေလာက္ေအာင္ က်ယ္ျပန္႕ခ်င္လြန္းသူေတြျဖစ္ၾကတယ္ ။

ငါတို႕ဆိုတာ ကိုယ့္အေျခခံဥေပေဒကို ကိုယ့္ဘာသာ ကိုယ့္တစ္ေယာက္တည္းစီအတြက္

ေရးဆြဲမယ့္(တဲ့) မင္းနဲ႕ငါ ပဲ ျဖစ္တယ္ ။ ဟုတ္တယ္မို႕လား ။ ရယ္ရတယ္မို႕လား အက္ရွ္ေလ ။

သည္ရက္ပိုင္းအတြင္း စကားေတြအမ်ားၾကီးေျပာျဖစ္တယ္ ။

ဆိုတာ သည္ေလာက္နဲ႕မျပီးေသးတာေတြ ပါေသးတယ္ ။

ရာသီဥတုက ေဖါက္ျပန္လာတယ္ အက္ရွ္ေလ!!!

ဒါ ဟိုး လြန္ခဲ့တဲ့ ၂ နွစ္ ၃ နွစ္ ၄ နွစ္ ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္က(ေက်ာ္ခ်င္သေလာက္ေက်ာ္ၾကည့္)

ေျပာဖူးတဲ့စကား ၾကီးပဲ ။  ဘာဆန္းလဲ ။ လို႕ မင္းထင္တယ္လား ။

ထင္ခ်င္သလိုသာထင္ ၊ ေပ်ာ္သလိုသာ ထင္လိုက္ အက္ရွ္ေလ !!!

မင္းသတိထားမိလား ။ သည္ရာသီ ေႏြ/ေန က အရင္ကလို ပူေလာင္ရဆဲပဲ ။ ဗေလာင္ဆူ ရဆဲ ။

ရင္ခြင္တိုင္းကိုျမင္ၾကည့္ ။ ေတြ႕ပလား ။ အပူေငြ႕ေတြ တရိပ္ရိပ္ ၊ တတိတိ စိုးရိမ္အမွတ္မွာ

တက္ခ်ည္ ၊ ျမင့္ခ်ည္ ။ ရာသီဥတုက အမွန္အကန္ေဖါက္ျပန္ေနတယ္ အက္ရွ္ေလ !!!

ငါေတာ့ နာဂစ္ ၊ ဆူနာမီ ၊ ဟိုအရင္က အတိတ္တေစၦေတြ ၊ ျပီးေတာ့ အဲ့တာ

အဲ့တာ ေတြ ျပီးခဲ့ျပီထင္ထားတာေတြ  ေၾကာက္မိေနတုန္းပဲ ။ ဟုိအရင္တုန္းကလို ။

မီး   ေဘး   ေရွာင္   မ   ေလာင္   ခင္   တား

ေဟာ သတိေပးခ်က္အသံေတြၾကားျပီ ။ ၾကားျပန္ျပီ ။ ၾကားရျပန္ျပီ ။ ဟိုအရင္တုန္းကလို ။

ၾကား/တား ရဦးမွာပဲ ။ အခ်ိန္ကန္႕သတ္ခ်က္ ဘယ္ေလာက္ ဘယ္ေလာက္ မွ ဘယ္ေရြ႕ ဘယ္မွ်အထိ ။

အက္ရွ္ေလ!!!

ငါေတာ့သည္ရက္ပိုင္းအတြင္း စကားေတြအမ်ားၾကီးေျပာျဖစ္တယ္ ။

ဆိုေပမယ့္ ဘာမွမလုပ္ျဖစ္ဘူး ။ ဆိုေတာ့ ဘာမွမလုပ္ခ်င္ဘူး ။ ေ၀ေလေလ ။

အက္ရွ္ေလ!!!

မင္းေကာငါ့လိုေလေနတုန္းပဲလား ။

Sunday, November 4, 2012

ဘာမွမဟုတ္တာေတြကလည္း တစ္ခုခုေတာ့ဟုတ္ေန မွာ/တာ ပဲ



ႀကိဳးေပၚၾကြက္ေလ်ွာက္သံေလ

နတ္ေစာင္းသံေလာက္ေတာ့ ဘယ္နား၀င္ခ်ိဳလိမ့္မလဲေနာ

နားလည္ဖို႕မလိုဘူး နားလည္ေပးတတ္ဖို႕ပဲလိုတယ္ (ဆိုလား) 

အလာၾကီးပဲ စရုိက္က

စိတ္ဓာတ္ေလးကိုျပတယ္

ဆိုေတာ့ သိရတာေပါ့ 

ဂ်ပိုးလည္း လိပ္ျဖစ္လို႕ရတာပဲ မဟုတ္လား

စကား

ကားကားေလးနဲ႕စြင့္စြင့္ေလးမွ လႊတ္လွတာ

လွတာ မက္ရင္ လွတာေလး နဲ႕ ညက္တတ္ပါတယ္ chat

check ၾကည့္ပါ

ဘာခက္တာမွတ္လို႕

ညစာကို မနက္စာနဲ႕ေပါင္းမွတ္ထားလိုက္လို႕လည္းျဖစ္တာပဲ ၀မ္းစာ

တစ္ထြာတစ္မိုက္ကေလးနဲ႕ လာ လာ မတိုင္းခ်င္စမ္းပါနဲ႕ ဆို

ျပီး ဘယ္လို ရာဇ၀င္ေတြရိုင္းကုန္ျပီ ဟုတ္လား ခက္ျပီ

ဘယ္မွာရိုင္းလို႕လဲ  ယဥ္ယဥ္ေလးပဲရူးေနတာ လြမ္းနာ

အလြမ္းေၾကာင့္နာရတာလား လြမ္းျပီးရင္ နာရမွာလား

ေမးခြန္းကမျပတ္သားလို႕ ေဆးမတိုးေတာ့ဘူး ( တဲ့ )

သူက

သြားေတာ့မွာေလ  မုန္းမုန္းေမ့ေမ့

တေငြ႕ေငြ႕ေလာင္တဲ့မီးပဲ တေရြ႕ေရြ႕ပြားတယ္ (ဆိုသကိုး)

ေအ့ ေဂ့ ေဟ့ ငါ့ပုလင္းကိုဘယ္ေကာင္လာမီးညွိသြားတာလဲ

ပူတယ္ ရန္ကုန္ေဆာင္းက မေအးဘူး ဆိုတာ

ေသခ်ာသြားျပီ  ေသခ်ာပါတယ္

ဘယ္သူမွမရွိလဲျဖစ္တယ္လို႕  ေသြးရိုးသားရိုး အလိမ္ရဲလိုက္ပံုမွာ

စကား

လႊတ္လွ  ။      ။

Wednesday, October 31, 2012

သည္ဇာတ္လမ္းမွာ ငါတို႕ေတြ ကစဥ္႕ကလ်ား




ငါတို႕

ထိုးတက္ၾကမယ့္အျမင့္မွာ

အမိုးထူထူေတြနဲ႕ ။


ငါတို႕

ဆန္႕ထုတ္ၾကမယ့္လမ္းတစ္ေလွ်ာက္မွာ

နံရံထူထူေတြနဲ႕ ။


ငါတို႕

လြတ္လပ္မႈက

တစ္ကိုယ္ရည္အခန္းက်ဥ္းက်ဥ္းေလးထဲမွာ ။


ငါတို႕က

ငါတို႕မေမႊးတဲ့သမိုင္းရဲ႕

၀ဋ္နာ ၊ ကံနာ ၊ နာစရာအထပ္ထပ္နဲ႕

ေခတ္ရဲ႕သားေကာင္ ။


ငါတို႕ေရးမယ့္သမိုင္းဟာ

လြန္ေလျပီးေသာ ဘာသာစကားတို႕ၾကား

အက်ဥ္းက် ။


ငါတို႕

ရင္ပရ၀ုဏ္အတြင္းကသံစဥ္မ်ားစြာ

တစ္    ဆို႕    ဆြံ႕    အ  ။


ငါတို႕မွာ

ငါတို႕နားမလည္နိုင္ျခင္းမ်ားစြာ ။


တကယ္ေတာ့

သည္ေႏြဦးကို ငါတို႕မပ်ိဳးခဲ့ၾကဘူး ဆို

ျပီးေတာ့ သည္ေႏြဦးဟာ ငါတို႕ကို ၀ါးျမဳိခဲ့ေလတယ္ ။

Saturday, October 27, 2012

ေ၀ဒနာျပခန္း



ေလ….

ငါ့ဆီကို သယ္ေဆာင္လာတယ္။ ငါ့ဆီက သယ္ေဆာင္သြားတယ္။

အျဖစ္သနစ္တို႕ မစံုလင္ေသးသေရြ႕ အာရံုငါးပါးဟာ အတၱရဲ႕ ခိုလံႈရာ အလယ္

ၾကယ္ပန္းေတြကို ခူးေပး ေမေမ … ခ်စ္ျခင္းမွာ တေမ႕တေမာနဲ႕ ေမာလ်

ေရာခ်လိုက္ရတာ အားနာမႈေတြနဲ႕ .. ဒီတစ္ခါဆို လမေစ႕ဘဲ ခံစားခ်က္ေတြ

သားေလွ်ာတာ အခါခါ…

ေဟ့ ၾကယ္ေတြ  ေသြးရိုးသားရိုး လင္းလက္ေပး ။

အဆိုး၀ါးဆံုးအေျခအေနကို လြန္ေျမာက္ျပီးခ်ိန္ဟုဆိုရာတြင္

အလားတူေၾကကြဲျခင္းမ်ိဳး ထပ္ေတြ႕ရဦးမလား

နက္ျဖန္ခါဟာ မလြတ္လပ္ေသးဘူး  ဒီေန႕လို သူတို႔

စကားေတြအမ်ားၾကီးေျပာခဲ့ၾကဖူး ငါတို႔

ေ၀ဒနာၾကားက ရယ္ၾကရဖူး တေငြ႕ေငြ႕  တေရြ႕ေရြ႕

ျပက္လံုးေတြဟာ ဆယ္စုႏွစ္မွ ရာစုႏွစ္သို႔ ေရြ႕ၾကပါေလျပီ ။

ကုန္လြန္ျခင္း အဆံုးမွာ ငါဟာ ဇာတ္လမ္းမဲ႕ေနတဲ႕ နိဒါန္း

အစပ်ိဳး ယံုၾကည္မႈေတြဟာ ေျမၾသဇာ မေကာင္းခဲ႕ဘူး

သံသရာဟာ ဒီေလာက္နဲ႕ ရွတတ .. ျပသဖို႕ လိုအပ္ျခင္း ….. (အလြဲ)

ခံစားမႈေတြကို ပြတ္သပ္ၾကည့္ … စကားေတြမွာ ငလ်င္စေကးနဲ႕ မိုးေရခ်ိန္လက္မတို႕

ပ်ံသန္း … ေကာင္းကင္ဟာ မိုးတိမ္ကို ထမ္းျပန္ခဲ႕တဲ႕လမ္း

အိမ္တစ္လံုးက အမိုးမဲ႕ေနခဲ႕တယ္ … လြမ္း

ဇူလိုင္ေရ ငါတို႔ရပ္ေနတာ ဖုန္းဆိုးေျမလား

ငပုတ္ ခံတြင္းက လ ကို ျပန္ယူနိုင္ခြင့္မရွိေတာ့ျပီလား

ငါတို႔ကံတရားက ဘယ္လိုအမွားမ်ိဳးမို႕  အေမွာင္ဟာ ေသြးမတိတ္နိုင္ျဖစ္ေနရတာလဲ

အေသြး ၊ အသား ၊ ၀ိဥာဥ္ ၊ လက္ဖ်ံရိုးအစင္းစင္း ပစ္ထည့္ခဲ့တာေတာင္

ငါတို႔ စိုက္ခင္းမွာ ျငိမ္းခ်မ္းပန္းဟာ ျမံဳခဲ့ရ ။ မိႈင္းညိႈ႕ေနတုန္းပဲလား ဇူလိုင္

မိႈင္းညိႈ႕ေနတုန္းပဲ ။  လြဲျပီးမွ မတည့္ျပန္တဲ႕ အလြဲေတြပဲ အစြဲ

“ခင္ဗ်ားအေဖေျပာခဲ႕တဲ႕ ခင္ဗ်ားဟာ ခင္ဗ်ားအေဖကို ကိုယ္စားမျပဳေတာ႕ဘူး”

ေသရာပါျခင္းေျခလွမ္းကို အလွမ္း အရိပ္က ေခတ္ေနာက္ျပန္ဆြဲဖို႕ မတားဘူး

ရူးသြားခဲ႕တယ္ …

ေဟး ငါတို႔ လေရာင္ျပန္ေပးပါ ။ ငါတို႔ အလင္းျပန္ေပး ။

အသံ အသံ ေတြ အသံေတြဟာ အက္ကြဲျပတ္က် သြားရံုထက္

ပိုမလာနိုင္ခဲ့တာ ၊ ရုပ္သံ သတင္းစာ ေရဒီယို အို အားလံုးပဲ

ဆက္သြယ္မႈေရးရာအျဖာျဖာ  မွာ  ငါတို႔က အသံကိုလက္ခံသူသက္သက္္ထက္

ပိုမလာနိုင္ခဲ့တာ (ေၾကကြဲ) ဒုတၡကို ေနာက္ဒုတၡနဲ႕ေပါက္ျပီး ေသာကကို

ေနာက္ေသာကနဲ႔က်ားကန္ျပီး  ဘ၀ေတြ အထက္သြားနဲ႔ေအာက္သြားကို

တက်ိက်ိျမည္ေအာင္ က်ိတ္ခြဲလို႔

ေဟး ငါတို႕ လေရာင္ျပန္ေပးပါ ။ ငါတို႔အလင္းျပန္ေပး ။

အသံ အသံေတြ အသံေတြဟာ တျဖတ္နဲ႔ တျဖတ္ၾကား အရွိန္ျမင့္ျမင့္လာ ။

ပန္းတိုင္ဟာ … တိုင္ေတြေနာက္ကြယ္မွာ ပန္းေတြပြင့္လို႕

အမွားကို အာရံုျပဳလို႕ စကားကို မ်က္ကြယ္ျပဳ ။ ဆု

ငါ(တို႕)ေတာင္းလိုက္တယ္ မနက္ဖန္ခါတိုင္း …….

                                                                                     ရင္နင့္ေအာင္ ၊  ဇင္မ်ိဳး


Thursday, October 25, 2012

ရာသီလြန္ပန္းတစ္ပြင့္၏သံေ၀ဂ




(၁)

ျဖစ္ျပီးရင္ပ်က္ရတယ္ပဲဆိုပါစို႕...

အပ်က္တရားနဲ႕ဖူးပြင့္လာခဲ့တဲ့ ဧည့္သည္
က်ေနာ္ ရွင္သန္တယ္
ထို႕ေၾကာင့္...က်ေနာ္ရွိတယ္..။
က်ေနာ္ရွိတယ္။
ထို႕ေၾကာင့္ ...က်ေနာ္ရွင္သန္တယ္ ။
ရွင္သန္ျခင္းအပိုင္းအစမ်ားကို
၀ါဒီနွစ္ခုၾကား ခ်ေကၽြးရင္း ေတြးရင္း ေငးရင္း
ဘာတစ္ခုမွ ဟုတ္တိပတ္တိမလုပ္ျဖစ္ခဲ့ဘူး ။
ေ၀းခဲ့ျပီ ေ၀းသြားခ့ဲျပီ
လူျဖစ္ရျခင္း၏အဓိပၸါယ္ဘယ္ဆီမွာ...


(၂) 




ဒါဟာ ေရွာင္လႊဲမရနိုင္ဘူးပဲဆိုပါစို႕...
စိုက္ပ်ိဳးခဲ့သမွ် ရိတ္သိမ္းရေတာ့မည့္အခ်ိန္
ေတာင္စြယ္မွာေနကြယ္လုျပီ ။
မရဏအနမ္း ေထြးေပြ႕လာမွ
ဘ၀ကို တကူးတက ျပန္ဖတ္မိတယ္ ။
ေနွာင္းလူတို႕...ဆြတ္ယူစားသံုးစရာ
ငါ့ဥယ်ာဥ္မွာ သစ္သီး မသီးခဲ့ဘူး...
လက္ညႈိးထိုုးညႊန္းျပစရာ ဘာတစ္ခုမွမက်န္ခဲ့ဘူး...
ငါ့ကိုခြင့္လႊတ္ပါ...ငါ့ကိုခြင့္လႊတ္ၾကပါေလ...


(၃)

အမွားသည္ အမွားေတြထဲကအမွားတစ္ခုပဲဆိုပါစို႕...
ငါသည္ အမွားလကၡဏာမ်ား၏သေကၤတ
ငါသည္ အမွားလကၡဏာမ်ား၏ပံုရိပ္
ငါသည္အမွားလကၡဏာမ်ား၏မီးရွဴးတန္ေဆာင္
တစ္ကိုယ္ရည္လမ္းက်ဥ္းကေလးသာ/အတၱကေလးသာ
လူေမြးလူေရာင္ေျပာင္ခဲ့ရ...
ဘ၀မွာ အမွားကို အမွားနဲ႕ဖာေထးရင္း
မွန္သေယာင္ေယာင္ေဆာင္ခဲ့မိတာ/ထင္ခဲ့မိတာ အၾကိမ္ၾကိမ္ အခါခါ
လူဆိုတာ အမွားနဲ႕မကင္းနိုင္ဘူးဆိုေပမယ့္
ဘ၀ကို ဘ၀နဲ႕ခ်ီျပီး မွားခဲ့မိတဲ့ေနာက္ေတာ့
မီးဇာကုန္၍ ွခ်ဳပ္ျငိမ္းရေတာ့မည့္ေနာက္ေတာ့
လူျဖစ္ရျခင္း၏အဓိပၸါယ္ဘယ္ဆီမွာ...


(၄)

ဒါေတြဟာ ျဖစ္တတ္ၾကတယ္ပဲဆိုပါစို႕...
ငါ့ကိုနားလည္ေပးပါ။
ငါ့ကိုခြင့္လႊတ္ၾကပါ။
ဆႏၵေလးတစ္ခု ေတာင္းဆိုခဲ့ပါရေစ...
ငါ့အတြက္ေတာ့ မ်က္ရည္မက်ၾကပါေစနဲ႕...
ဘယ္သူတစ္ဦးတစ္ေယာက္မွ ငါ့အတြက္မ်က္ရည္မက်ပါနဲ႕
တစ္ပါးသူအတြက္ မ်က္ရည္ဟူသည္
၀မ္းနည္းျခင္းကို ကိုယ္စားျပဳေသာ
ကိုယ္ခ်င္းစာတရားကို ကိုယ္စားျပဳေသာ
လူေတာ္လူေကာင္းမ်ားဆံုးရႈံးရျခင္းအေပၚ တမ္းတျခင္းကို ကိုယ္စားျပဳေသာ
အထက္တန္းက်သည့္ ေရ ။
ဒါေတြငါနဲ႕မတန္ပါေလ ။


(၅)

အစနဲ႕အဆံုးရဲ႕ပဋိပကၡမွာ
နိဂံုးခ်ဳပ္ျခင္းနဲ႕လြတ္ေျမာက္ျခင္းရဲ႕ သံေ၀ဂမွာ
အစဥ္အလာေတြဘယ္လိုရွိရွိ
မခမ္းနားေသာညသည္
အလကၤာမဲ့ေသာကဗ်ာတစ္ပုဒ္လို
အဖတ္ဆည္စရာစကားလံုး
ေၾကြက်...ေျမခ...ေၾကမြ..သြားခဲ့ရတဲ့ေနာက္
မခံခ်ိမခံသာအျပံဳးေလးပဲလက္ဆုပ္လက္ကိုင္ျပနိုင္ခဲ့ရတယ္...
နစ္ျမဳပ္ခဲ့ရပံုက ရင္နင့္စရာ ။


(၆)

ယွက္ႏြယ္ခဲ့သမွ်
စုတ္...ျပတ္...စို႕...နင့္...
ေျခပစ္လက္ပစ္စာမ်က္နွာမ်ားဆီ
အစြမ္းကုန္ေလာင္ျမိဳက္ျပီးမွ
ဘ၀ရဲ႕ေရတိမ္ေရနက္ကိုသိခဲ့ရတယ္။
လူျဖစ္ရျခင္း၏အဓိပၸါယ္ ဘယ္ဆီမွာ....



Wednesday, October 24, 2012

ဒြိဟ


အလင္း မစို႕တပို႕

အေမွာင္ မကြဲတကြဲမို႕

ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမမွန္း မသိတသိ

တကယ့္ကို

ကိုယ္တို႕က ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမေတြလား မသိတသိ

ေဟး

ဟိုးေရွ႕မွာ ဘယ္သူေတြလဲ ဘာေတြလဲ

ဘာ / ဘယ္လို ေတြ လုပ္ေနၾကတာလဲ မသဲကြဲ

အရုဏ္ဦးလား ေနကြယ္ခ်ိန္လား

ကိုယ့္မွာ

မ်က္ေစ့ကို မ်က္ေျခမျပတ္

ပြတ္သပ္ေပးေနရေပါ့ ။          ။ 


Monday, October 22, 2012

ရႈပ္ေထြးအလင္းမ်ားနဲ႕ အေမွာင္ထဲမွာ ေတြေ၀




ေလာင္ကၽြမ္းျခင္းမွာလည္း အလင္းနဲ႕

ဆိုေတာ့

တစ္လွမ္းခ်င္း မွားယြင္းခဲ့ပံု

ျပန္မၾကည့္ရဲဘူး

ေသြးသံတရဲရဲ ညေနခင္းတိုင္းကို ေၾကာက္တယ္

ေခၽြးသံတရႊဲရႊဲ ေန႕ရက္တိုင္းကို ေၾကာက္တယ္

လြမ္းေမာစရာအျဖစ္သာ ထုတ္ပိုးလိုက္ရ တဲ့/မယ့္

အေပ်ာ္ေတြကုိ ေၾကာက္တယ္

ကိုယ့္အေၾကာက္တရားကိုလည္း ေၾကာက္တယ္ ။ ဆုိးတာပဲ ။

ဘ၀မွာ

ကိုယ့္ကုိခုတ္ထစ္ခဲ့ၾကသလို

ကိုယ္ကလည္း ခုတ္ထစ္ပစ္ခဲ့ဖူး

ပ်ံသန္းခဲ့ရာ

ရာသီေတြကို စစ္ခ်ၾကည့္ျဖစ္ေတာ့

ဘ၀ဟာ အေမွာင္ပဲ

ပစ္ခြင္းလုိက္သမွ်ကလည္း

အေႏွာင္အဖြဲ႕အျဖစ္သာ နစ္ျမဳပ္ခဲ့ရ

အဲ့သမွာ

ရုန္းရင္း ကန္ရင္း ေတြေ၀ ။

ျငိမ္းခ်မ္းျခင္းဟာ ကိုယ္နဲ႕ အေ၀းဆံုးရဲ႕အေ၀းမွာ

ဒါကို

ေတြေ၀မိန္းေမာရင္း လံုးေထြးသတ္ပုတ္ရင္း

အနာအဆာေတြသာ အဖတ္တင္ခဲ့ရ

ဒါဟာ

ေလာကဓံပဲလို႕ ေျဖတယ္ ။ မေျပဘူး ။

ကိေလသာကို စာလံုးေပါင္းခ်ျဖစ္တိုင္းလည္း အလြဲ

တစ္လမ္းခ်င္းထဲ

ကိုယ့္အပူေလာက္ ဘယ္မီးမွ ပိုမုိမခမ္းနားႏိုင္တာ သိခဲ့

ကိုယ့္ဥယ်ာဥ္ထဲ

ကိုယ္ပ်ိဳးခဲ့သမွ်ေတြနဲ႕အတူ

ကိုယ္မပ်ိဳးတာေတြလည္း အေလ့က် ေပါက္တတ္တာ သိခဲ့

ေထြရာေလးပါးအရိုင္းပန္းေတြကို သိခဲ့

အသိဟာ အသိထက္ပိုမလာႏိုင္ခဲ့တာလည္း သိခဲ့

ကိုယ့္ဖတ္စာကိုယ္ျပန္ဖတ္ျဖစ္တိုင္း

ကိုယ့္အရိပ္က ကိုယ့္စိတ္ကို သတ္တယ္ ။ ေသရတာပဲ ။

အၾကိမ္ၾကိမ္ အံၾကိတ္ျပန္ထခဲ့တာေတြ

ေနာက္တစ္ၾကိမ္ထပ္ေသဖုိ႕အတြက္လား

မေသခ်ာဘူး  လူ႕အျဖစ္မွာ

ေနာင္တေတြကိုရိတ္ခ်လိုက္ေတာ့

ေနာင္တေတြသာျပန္ေပါက္လာ ။

ကိုယ့္အတၱက

ကိုယ့္အသက္ထက္ႏွာတစ္ဖ်ားသာေနတာခ်ည္းပဲ ။ ခက္တယ္ ။

မလြယ္ဘူး ကိုယ္ဟာ  ကိုယ့္ေသတြင္းကလြတ္ေျမာက္ဖို႕

ကိုယ့္မာတိကာကို ျမႈပ္ႏွံဖို႕

သံသရာဘယ္ႏွစ္ပတ္လည္ေပးရဦးမွာလဲ  ေတြေ၀  ။